Tutejsze ciepłe źródła zasilają odkryte baseny i eleganckie hotele zdrojowe. Dostać się tutaj najłatwiej autobusem #26 (przejeżdża całą wyspę) ze stacji metra Nyugati pu lub Árpád hid w Peszcie. Albo też trzeba przejść spacerem przez połowę Mostu Małgorzaty, gdzie zatrzymują się tramwaje #4 i #6 (z Moszkva tér lub z Wielkich Bulwarów). Zmotoryzowani dojadą tylko od strony północnej przez Árpád hid, gdzie będą musieli zostawić swoje pojazdy na płatnym parkingu.

Miasto liczy około 108 000 mieszkańców.

Pomimo suchego klimatu kontynentalnego, miasto jest stolicą regionu rolniczego, znanego z sadownictwa oraz produkcji owocowej wódki pálinka.

Nyíregyháza leży nad rzeką Lónya w zachodniej części wysoczyzny Nyírség.

Nyíregyháza jest ośrodkiem przemysłu lekkiego – działają tu zakłady przetwórstwa owoców i warzyw oraz tytoniu i skór. Miasto jest ośrodkiem regionu sadowniczego. Nyíregyháza jest największym węzłem komunikacyjnym północno-wschodnich Węgier. Zbiegają się tu linie kolejowe z przejścia granicznego Záhony-Czop, z Miszkolca i z Debreczyna oraz lokalna linia z Vásárosnamény. Stacja kolejowa Nyíregyháza. Przez miasto przebiega droga nr 4 (E573) z Debreczyna do Záhony, wybiegają stąd drogi nr 36 do Tiszavasvári, nr 38 do Szerencs i nr 41 do Vásárosnamèny oraz lokalne drogi do Nagyhalász, do Nyírbátor i do Hajdúnánás. W drugim półroczu 2007 do Nyíregyháza ma dotrzeć autostrada M3.

Nyíregyháza pierwszy raz została wspomniana w roku 1209 jako Nyír (węg. brzoza). Źródła z 1326 wspominają o kościele (egyház), który wówczas wybudowano – stąd drugi człon nazwy. W połowie XV wieku miasto liczyło około 400 mieszkańców. W XVI wieku, podczas tureckiej okupacji Węgier, Nyíregyházę opuszczono. w 1711 miasto liczyło zaledwie 600 mieszkańców.

Po wojnie o niepodległość przeprowadzonej przez Franciszka II Rakoczego, populacja miasta wzrosła. Większość nowych mieszkańców pochodziła z południowej i wschodniej Słowacji. W 1786 Nyíregyháza otrzymała prawo do organizowania targu cztery razy do roku. W tym okresie miasto było największym ośrodkiem regionu, liczyło 7 500 mieszkańców. W XIX wieku, po ostatecznym wykupieniu miasta z rąk jego feudalnych właścicieli, rodzin Dessewffy i Károlyi (1824), Nyíregyháza rozwijała się coraz dynamiczniej, wybudowano nowy ratusz, szpital, kilka szkół oraz pierwszą w regionie restaurację w pobliżu jeziora Sóstó.

Mieszkańcy Nyíregyházy wzięli aktywny udział w węgierskiej rewolucji i wojnie o niepodległość w latach 1848-49. Po klęsce powstania duża część mieszkańców, na czele z burmistrzem Martonem Hatzelem została aresztowana i uwięziona.

W 1876 roku Nyíregyháza stała się ośrodkiem administracyjnym komitatu Szabolcs. W 1858 roku do miasta doprowadzono kolej, a w kolejnych latach rozbudowano miasto, budując kolejne budynki mieszkalne, pocztę, urząd telegraficzny oraz teatr. W 1911 roku zakończono budowę linii tramwajowych.

Po I wojnie światowej, przez dziesięć miesięcy miasto było okupowane przez wojska rumuńskie. W trakcie II wojny światowej ponad 6 000 zamieszkujących Nyíregyházę Żydów zostało wywiezionych do obozów koncentracyjnych, a kolejne 2 000 obywateli miasta – do radzieckich obozów pracy.

W 1944 miasto zostało poważnie zniszczone przez naloty alianckie. Przez pierwsze piętnaście lat po wojnie miasto nie rozwijało się. Od 1960 roku obserwuje się natomiast stały rozwój i, co rzadkie na Węgrzech i w całej Europie, dodatni przyrost naturalny. Dziś Nyíregyháza jest ośrodkiem akademickim oraz przemysłowym, a także popularnym celem turystycznych wycieczek.

Cztery reaktory elektrowni, wzorowane na radzieckich i wyprodukowane w fabrykach Škoda w Pilznie, działają jak dotąd bez zarzutu. Z chwilą uruchomienia pierwszego reaktora w 1982 r. odezwały się protesty ekologów, którzy ostrzegali, że podwyższenie temperatury wody w Dunaju może zabić żyjące w nim ryby. Na szczęście ryby nie wymarły, a nawet ich przybyło. Elektrownia poddawana jest kontrolom Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, z których wynika, że pod względem bezpieczeństwa odpowiada światowym standardom. Obiekt można zwiedzać podczas wycieczek organizowanych przez Látogató Központ (75/508833, fax 506662; śr., czw. 9.00–15.00, sb. 9.00–13.00), z siedzibą przy drodze nr 6, w południowej części miasteczka. Ciekawostkę stanowią rozciągające się kilkaset metrów na południowy zachód od elektrowni Kondor-Füzes tavak, stawy rybackie o powierzchni ponad 80 ha, będące enklawą wędkarstwa sportowego.

Centrum miasta, ok. 3 km na północ od elektrowni, skupia się wokół Szent István tér. Z placu odchodzą ulice otoczone niewysoką zabudową, wśród której przeważają barokowe i klasycystyczne pałacyki i dworki.

Najokazalszy budynek przy samym placu to dawny hotel Erzsébet z 1844 r. Dziś mieści się w nim Paksi Képtár (galeria obrazów; wt.–nd. 10.00–18.00; bezpł.) prezentująca płótna współczesnych malarzy węgierskich, m.in. Károlya Halásza, założyciela i kierownika galerii. Od Paksi Képtár wąska uliczka zbiega do Dunaju, gdzie przycumowane są malownicze czółna oraz barki rybackie (z dziurawym kadłubem przeznaczonym do przechowywania ryb), na których odbywa się halpiac (targ rybny).

Oprócz kilku świątyń różnych wyznań i dobrze zachowanej synagogi (obecnie biblioteka), do atrakcji miasteczka należy Városi Múzeum (muzeum miejskie; Deák u. 2; wt.–nd. 10.00–18.00; 100/50 Ft) urządzone w klasycystycznym dworze. Chętni mogą obejrzeć ekspozycję na temat dziejów Paks i okolicy. Ciekawostkę stanowi skarb archeologiczny wydobyty w pobliskim Dunakömlőd, gdzie odkryto rzymski fort. Pomnik na dziedzińcu postawiono ku czci ofiar rewolucji 1919 i 1956 r.

Na placu Hősök, w południowej części centrum wznosi się nowoczesny Szentlélek templom (kościół Ducha Świętego), zaprojektowany przez wybitnego przedstawiciela architektury organicznej Imrego Makovecza. Świątynia, o charakterystycznym kształcie nawiązującym do jurt dawnych Madziarów, zwraca uwagę wysmukłą, pokrytą srebrzystą łuską dzwonnicą, której potrójną wieżyczkę wieńczą krzyż, słońce i księżyc (klucz w domu zakrystianina; Hősök tere 11).

Na północ od centrum, przy drodze nr 6 jest jeszcze Vasúti Múzeum (muzeum kolei; Dunaföldvári út 9/A; codz. 10.00–17.00; 250/ 150 Ft; dojazd autobusem #1 z dworca) urządzone na dawnej stacyjce, gdzie stoi kilkanaście starych lokomotyw pamiętających czasy ck monarchii.

Między muzeum a centrum wznosi się najwyższa w kraju, 60-metrowa ściana lessowa, na przekroju której zapisane są 2 mln lat historii Ziemi.

Niezwykle długa nazwa (wym. moszonmodjorouwar) jest efektem połączenia dwóch miast: średniowiecznego Magyaróvár, wzniesionego na szczątkach rzymskiego Ad Flexum, i XVIII- -wiecznego rolniczego Moson. Miasteczko warto odwiedzić ze względu na malowniczą starówkę oraz piękne kąpielisko termalne. Jest ono również dobrą bazą wypadową dla tych, którzy chcą zwiedzić rezerwat wodny i ciekawe wioski Szigetköz.

Magyaróvár otrzymał prawa miejskie w 1354 r. z rąk królowej węgierskiej Elżbiety Łokietkówny, matki Ludwika I Wielkiego. Zamek powstał ok. XV w. na szczątkach rzymskiego fortu. W 1529 r. miasto przeszło na własność Habsburgów i do 1945 r. pozostało prywatną włością rodu. W kościele parafialnym spoczywa Fryderyk Habsburg z małżonką. W zamku, który był ważną twierdzą podczas wojen z Turkami, a w 1809 r. został zajęty przez wojska Napoleona, w 1818 r. zięć Marii Teresy książę sasko-cieszyński Albert założył akademię rolniczą (jako Pannon Agrártudományi Egyetem funkcjonuje do dziś). Nad rzekami i kanałami miasta w XVIII w. wzniesiono liczne młyny wodne.

Moson – najpierw miasto polne, a w XVIII w. ważny ośrodek eksportu bydła i zboża do zachodniej Europy – w XIX w. nabrał rzemieślniczo- przemysłowego charakteru. Do połączenia obydwu miejscowości doszło w 1939 r.

Większość atrakcji skupia się w Magyaróvár. Moson to schludne nowoczesne miasteczko z wieloma hotelami i lokalami gastronomicznymi.

U podnóża góry Tokaj leży miasteczko Tokaj i tokajski region winiarski. Jest to miejsce, w którym Bodrog uchodzi do Cisy. W tym miejscu graniczą ze sobą regiony geograficzne Bodrogköz (na północy), Nyírség (na wschodzie) i dolina Cisy (na południu).